NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Jedziemy na występ?
Tak.
Z żoną?
I z dzieciakami.
Cześć, Jack.
Cześć, James.
Przypomnij mi, czemu to robimy?
Jedziemy do Irlandii, by spędzić czas razem i odkryć nasze korzenie.
Dzięki, kochanie.
A ja właśnie odkryłem, że nie chcę jechać.
Walter, jesteś częścią tej rodziny.
Zobaczcie, co znalazłem pod siedzeniem.
Stary list do ciebie, Walterze. Jeszcze nie został otwarty.
- Z roku 196... - Daj mi to.
Audrey, po co ten dodatkowy fotelik?
Dla Bubby J, jeśli zaliczy zgon?
Co, do cholery?
Zobaczysz.
„Zobaczysz”?
- Co to znaczy? - Co to jest?
Kolejne dziecko?
A skoro mowa o Bubbie J, czy ktoś go widział?
Chciał jechać na dachu.
Skręcam w lewo!
IRLANDIA
Jesteśmy na miejscu.
To musi być Irlandia. Te robaki smakują jak piwo.
Witamy, irlandzcy niewierni!
Powitajcie na scenie największego z niewiernych,
pana Jeffa Dunhama!
Ależ ciepłe przyjęcie. Dziękuję, że jesteście tu dziś.
Chciałbym zacząć tym...
Ludzie pytają: „Po co jedziesz do Dublina w Irlandii,
żeby zrobić program dla serwisu Netflix?”. Powiem wam.
Dostałem lalkę w trzeciej klasie, zacząłem ćwiczyć i występować
od podstawówki, przez gimnazjum i liceum, opłaciłem studia.
Prawie 20 lat występowałem w klubach komediowych Stanów i Kanady,
potem w małych teatrach, większych, na wielkich arenach
i po całym świecie, a teraz jestem tu. To wszystko dzięki ludziom takim, jak wy.
Dziękuję, że mi to umożliwiliście.
Gotowi na to, po co tu przyszliście?
Gotowi na małych ludzi w pudełkach?
Dobra.
Dziękuję.
Myślę, że publiczność lubi pierwszego kolesia,
bo każdy ma kogoś takiego w rodzinie lub w pracy.
Powitajmy mojego starego przyjaciela, Waltera.
Zamknijcie się wreszcie.
- Jak się dziś czujesz? - A kogo to obchodzi?
Rozchmurz się, jesteśmy w Dublinie.
O tak, Dublin.
Słyszałem, że Irlandczycy bardziej interesują się amerykańską polityką
niż większość Amerykanów.
Na to wygląda.
Ale wy oglądacie to dla zabawy.
Wiecie wszystko o wyborach prezydenckich.
A wiecie, kto tak naprawdę przegrał?
- Kto? - Bill.
Czemu?
Bo teraz Hillary jest w domu każdej nocy.
A skoro Trump piastuje urząd, musisz być gotowy, Jeff.
- Na co? - Wkrótce José Jalapeño,
twój Meksykanin, wyleci z programu.
Biedny José. Musi ci wystarczyć amerykański ogórek na patyku.
Owinięty w bekon i usmażony.
Zauważyłeś, że w bagażniku buduję mały murek?
Widziałeś?
Niech mały sukinsyn zostanie po swojej stronie.
A Jeff zapłaci za mur.
Wiesz, że José przebywa w Stanach legalnie.
Więc chyba zbuduję małą bramę.
Mały sukinsyn i tak by się pod nim przekopał.
Ze swoim kijem.
Chwila. Może nawet nad nim przeskoczyć.
Wiesz, co jeszcze? Rasizm jest gorszy niż kiedykolwiek.
Nie wiem, czy jest tu, ale jest tam.
- To prawda. - Tak.
Czy w ogóle możesz używać afroamerykańskiego Sweet Daddy'ego Dee?
Przepraszam. Jesteśmy w Irlandii. Tu nie mówi się Afroamerykanin.
Ale nie mówią Afroirlandczyk, prawda?
Po prostu „czarny”.
To o wiele łatwiejsze.
Nie chcę nikogo obrazić, ale mogę tak mówić?
- Dobra... - Nie jestem Euro-Amerykaninem.
Mam to gdzieś. Jestem biały.
Może to złamana biel. Albo różowy.
Wiem, że są czarni, brązowi, czerwoni, żółci, biali.
Nie obchodzi mnie to. Skoś tylko mój trawnik.
Co?
Walter.
Co?
Białych wymieniłem na końcu.
Biały też może skosić mój trawnik, obojętnie.
Ten biały dresiarz mieszkający w przyczepie.
I nie nazywaj mnie rasistą.
- Czemu nie? - Bo to rasistowskie.
Jestem mam-to-wdupistą.
Mniej wkurzony niż mam-wyjebista.
Ale zawsze trzymaj się z dala od jebie-mnie-tystów.
Mają swoje spotkania.
Wracając do pytania, nie możesz już używać Sweet Daddy'ego Dee?
Używałem go w niektórych filmach.
Ale nie ma go z nami w trasie.
- Nie tym razem. - Dobra.
Kiedy wróci,
pamiętaj, żeby nie sadzać go z tyłu.
Tak.
Czarne lalki mają znaczenie.
Zmieńmy temat. Twoja córka wychodzi za mąż?
- Bree, najstarsza. Już niedługo. - To świetnie.
Jesteś adoptowany, prawda?
- Jestem. - Dobrze.
Jesteś pewien?
Tak.
A może twoi rodzice mówili tak, żeby lepiej się poczuć?
- Nie, jestem adoptowany. - Okej.
Czy twoi biologiczni rodzice zaprowadzą twoją córkę do ołtarza?
Czemu mieliby to robić?
Znają się na oddawaniu dzieci.
Niezły żart.
Nie, ja ją oddam.
Widzisz? To geny.
To tradycja, że ojciec przekazuje córkę.
Powiesz tylko: „To by było na tyle. Powodzenia”.
Absolutnie nie.
Sam przyznaj.
Kiedy rodzice są rozwiedzeni, tak jak wy,
ojcu ciężko zachować spokój,
- gdy rozmawia z zięciem. - Czemu?
Będziesz mówił: „Synu, zdajesz sobie sprawę,
że ona jest spokrewniona z tą suką siedzącą w rogu”.
Wszystko w porządku.
Jeśli ty to powiesz, masz pozew. Jeśli ja, to komedia.
- Co o tym sądzisz? - Nie mogę skomentować.
Wciąż płacisz, co nie?
Opowiadaj żarty, kukiełko.
Czy twoja córka i jej nowy mąż będą mieć wkrótce dzieci?
Nie mam pojęcia.
- Zachęć ich do tego. - Czemu?
Żebym mógł się śmiać, że twoje dzieci i wnuki
są w tym samym wieku.
Ale to popieprzone.
„Dalej, synu. Zmień wujkowi pieluchę”.
- Poważnie, dzieci w twoim wieku? - Czemu nie?
Bo zanim twoje dzieci zaczną grać w gałę,
twoje własne będą ci zwisać do kostek.
„Tato, chcesz pokopać z nami?”
„Już to robię”.
- Naprawdę jesteś adoptowany? - Tak.
Próbowałeś znaleźć tych drugich?
- Rodziców biologicznych? - Tak się ich nazywa?
- Biologiczni? - Zazwyczaj.
To ci, którzy po urodzeniu raz na ciebie spojrzeli i olali.
- To chyba nie było tak. - Pewnie, że było.
Oddali cię pielęgniarce i uciekli.
Nie wydaje mi się.
A może wystraszyli się, kiedy zacząłeś płakać
i wyglądało to tak, jakby płakało dziecko obok ciebie.
Chyba nigdy się nie dowiemy.
Nie poznałeś biologicznych rodziców?
- Nie. - Jasne.
Kiedy się urodziłeś?
W kwietniu.
W 1961?
- W 1962. - Co?
W kwietniu 1962.
- W Dallas? - Tak.
Mówię, że ja byłem w Dallas.
- Okej. - Przez kilka dni.
W 1961.
Razem z żoną.
Nie.
Sam.
Ale spotykałeś się wtedy z żoną.
Nie.
Jeszcze jej nie znałem.
Spotykałeś się z kimś w lipcu 1961?
- Nie. - To dobrze.
Tak.
Nie nazwałbym tego „spotykaniem się”.
- Co? - Obejrzyj film.
FURA WALTERA
To było lato miłości.
A miłość była wolna.
Jeśli za nią płaciłeś.
Byłem popularny wśród kobiet.
Cześć, kochanie.
Chcesz poczuć prawdziwy funk?
KILKA CHWIL PÓŹNIEJ...
- Walter. - Spokojnie. To nie tak.
- Skaczemy na skakance. - Co?
Wystarczy tego skakania na dziś.
Muszę się zmywać.
Nigdy cię nie zapomnę.
Tata?
Bękart?
- Kim była ta kobieta? - Zapomniałem.
- Zapomniałeś? - Tak.
To dlaczego teraz o tym mówisz?
Ten stary list, który znalazł Peanut,
miał dołączone zdjęcie.
- Czyje? - Wygląda jak ty.
- Co? - Chcesz zobaczyć?
Dobra.
Mówisz, że mógłbyś...
- To okropne. - A ja jak mam się czuć?
Mogę mieć dorosłego syna, który bawi się lalkami.
- Twoja żona jest młodsza, prawda? - Audrey jest młodsza.
- O ile? - Nieważne.
O ile młodsza?
Osiemnaście lat.
Teraz lubię cię znacznie bardziej.
- To miłość od pierwszego wejrzenia? - Właściwie tak.
Chciałem zapytać: „Gdzie byłaś całe moje życie?”.
A ona odparłaby:
„Przez pierwszą połowę nie było mnie na świecie”.
Osiemnaście lat. Ty miałeś 21, a ona trzy.
Powinieneś być notowanym pedofilem.
Jak ją podrywałeś? „Hej, mała, chcesz cukierka?”
Co robiliście na pierwszej randce?
Kupowaliście przybory szkolne?
Pomagałeś jej z zadaniem domowym?
- Jest między nami chemia. - Odrabialiście chemię.
Biedna Audrey.
Czemu biedna?
Kiedy ktoś widzi młodą kobietę ze starszym facetem,
od razu myśli, że jest z nim dla pieniędzy.
- Z nami tak nie było. - Nie?
Kiedy się poznaliśmy, nigdy wcześniej o mnie nie słyszała.
Nie miała pojęcia, kim jestem.
Oczywiście. Rodzice nie pozwalali jej oglądać kanału komediowego.
Lepiej zna Ulicę Sezamkową.
Zdobyłeś ją, udając Ciasteczkowego Potwora?
„Uwielbiam Audrey.
Chcesz buziaka czy ciasteczko?”
„Jesteś raz, dwa, trzy razy starszy od żony”.
„Gumowa kaczuszko, jesteś jedyna”.
„Jeff, spraw, żeby mówiła”.
Chciałbym być przy tym, jak poznawałeś jej ojca.
Pewnie brzmiał jak Scooby-Doo.
A jej matka jak Kudłaty.
Od razu się pobraliście i mieliście dzieci?
- Zaczekaliśmy kilka lat. - Jasne.
Trzeba było zaczekać, aż podrośnie, nie?
Myślę, że trochę za późno na ojcostwo.
Lubię być starszym tatą.
Czemu? Bo razem nosicie pieluchy?
„Kto narobił w pieluchę?
Tata”.
Słyszałem o budowaniu więzi z dzieckiem, ale to zbyt wiele.
Bycie starszym rodzicem ma też wspaniałe zalety.
W kinie dostajesz zniżkę dla dziecka i seniora.
Myślę, że mają dobrych rodziców.
Dzięki. Jaka była twoja relacja z rodzicami?
Różnie się trafiało.
Pewnie. Czasem lepiej, czasem gorzej.
Nie. Czasem mnie trafiali, a czasem chybili.
- Kiedyś było inaczej. - Pewnie.
Drzemka oznaczała, że mama pobiła cię do nieprzytomności.
- A co z tatą? - Jego też biła.
Czy ty twierdzisz, że jesteś w średnim wieku?
- Tak. - Masz 55 lat.
- Zgadza się. - Niezły z ciebie optymista,
co nie, panie fajny?
Średni wiek, środek, w połowie.
Nie dobijesz do 110.
A jeśli ci się uda, dzieci będą mówić: „Tato, czas umierać.
Mamy już 70 lat i własne problemy.
Po prostu, kurwa, umrzyj”.
To dziwne, jakie piosenki zostają ci w głowie.
- Jakie? - Beatlesi i Teletubisie.
Wsiadaj do mojego wozu, mała,
a kółeczka w kółko kręcą się.
Zasypiasz czasem z dziećmi?
Tak, to urocze.
Nie to sobie wyobrażałeś, kiedy fantazjowałeś
o spaniu z bliźniaczkami?
„Chodź do tatusia”.
- Pożegnaj się, Walter. - Dzięki, Dublin.
To był Walter.
Dziękuję.
Jest inny powód, dla którego występuję w Dublinie.
Tak jak mówił Walter, jestem adoptowany.
Niedawno zrobiłem sobie badanie DNA
określające pochodzenie i okazało się, że w dużej części
mam irlandzkie korzenie.
A moje występy zawsze są odbiciem tego, co dzieje się w moim życiu.
Mam trzy starsze córki i dwóch małych synków,
nasza rodzina jest patchworkowa i jest o czym żartować.
Wielu ludzi się z tym identyfikuje.
O to chodzi w tym programie specjalnym, o rodzinę.
Przyjechaliśmy tu, bo jesteście wspaniałą publicznością
i dlatego, że tropię swoje korzenie.
Przedyskutowaliśmy to z Audrey.
Jesteśmy zadowoleni,
ale wiemy, że w Irlandii wiele dzieci potrzebuje domu.
Więc podczas naszej wizyty adoptujemy irlandzkie dziecko.
Nazywa się Seamus.
Cześć, Seamus.
Mały Seamus, jaki słodki.
Dotknij mnie jeszcze raz, a odgryzę ci rękę.
- Wybacz. Myślałem, że jesteś dzieckiem. - Jestem.
- Nie brzmisz jak dziecko. - Wypijasz kilka pint dziennie
i tak się kończy.
- Pinty, czyli piwo? - Dokładnie.
- A picie z butelki? - No i to rozumiem.
Whiskey też się napiję.
- Chodzi o dziecięcą butelkę. - Nie obchodzi mnie, co to.
Jeśli ma ponad 45%, napiję się nawet z puszki po konserwie.
- Nie chcesz pić z piersi? - Wszyscy chcemy.
Dlaczego zacząłeś pić tak wcześnie?
No cóż...
zobaczyłem rozmiar swojego Johna Thomasa.
- Czego? - Mojego siurka.
- To się zmieni. - Mam nadzieję.
A co, gdybyś ty był bez gaci i jakaś kobieta by powiedziała:
„Ale słodziak”?
Też byłbyś ciągle nawalony.
- Będzie dobrze. - A jeśli nie,
będę jeździł niezłym, sportowym autem.
Czekaj. Ja mam niezłe, sportowe auto.
Przepraszam.
Przynajmniej masz dużą głowę.
Wiesz, kto pierwszy to skomentował?
- Kto? - Moja mama.
- Co powiedziała? - Coś w rodzaju:
Myślę, że cesarskie cięcie byłoby łatwiejsze.
- Naprawdę? - Jest różnica
pomiędzy wyjściem przez dach kabrioletu
a przeciskaniem dupska przez dziurkę od klucza.
Mam nadzieję, że cieszysz się, że cię adoptowaliśmy.
Pewnie. A jeśli nam nie wypali,
zamieszkam z Angeliną Jolie i Bradem Pittem.
Potrzebują dzieciaka z Irlandii do kolekcji.
Nie wiem, czy wiesz, ale oni się rozwiedli.
Szkoda.
Pewnie i tak jestem dla nich zbyt biały.
Walcie się, to dobry żart.
Czym lubisz się bawić? Czy ja słyszałem grzechotkę?
To chyba sztuczne biodro Waltera.
Dupek!
Czy do tej pory dobrze ci z nami?
Lubię twoich przyjaciół w skrzynkach.
- Poprosiłem, żeby dali ci spokój. - Czemu?
Chyba nie mają dobrego wpływu na dzieci.
Wszystko w porządku. Inaczej bym cię zabił.
- O tym właśnie mówię. - Jeśli to cię razi,
to powinieneś zobaczyć, co Bubba J robi z laktatorem.
Nigdy już się z tego nie napiję.
- Kto nauczył cię przeklinać? - Peanut.
Dzieci nie przeklinają.
Wiem. To straszny dupek.
- Jest tu gdzieś Achmed? - Jest. A co?
Chcę pokazać mu, jak detonuję bombę w pieluszce.
Załatwiłbym całą salę.
Cieszysz się na myśl o przeprowadzce do Stanów?
Chyba nie będę korzystał z waszych pubów.
Czemu?
Bo je zamykają na noc.
Kto tak robi?
Chciałbyś coś zrobić
albo zobaczyć, kiedy już tam będziesz?
Chciałbym zobaczyć Mount Rushmore.
Czyli wiesz, co to. Wielka góra z wyrzeźbionymi twarzami
czterech najważniejszych prezydentów.
Możesz ich nazwać?
Czy to pytanie w stylu Billa Clintona?
Znasz się na polityce w tak młodym wieku?
- Pewnie. - Co wiesz o Donaldzie Trumpie?
Mógłby być lekarzem mojej mamy.
- Czemu? - A jak się urodziłem?
Złapał ją za cip...
Ale przypadł mi do gustu bardziej niż jego przeciwnik.
- Hillary Clinton? - Ten koleś.
- To kobieta. - Serio?
Może jednak piję trochę za dużo.
Lubię wasze kanały z wiadomościami.
Jak nazywa się ten z lisiczkami?
- Fox News. - Tak.
Ten z młodymi kobietami i ich wielkimi...
charakterami.
Wystającymi.
Oglądam dziesięć minut i umieram z głodu.
- Mam dla ciebie żart. - Dobra.
Wiesz, czemu piersi z kurczaka nie mają sutków?
- Czemu? - Bo gdy je mrozisz,
mogłyby przebić opakowanie.
Nie powiedziałeś mi, co stało się z moją prawdziwą matką.
Myślałem, że wiesz. Oddała cię do adopcji.
Naprawdę? Czemu?
Słyszałem, że głównie dlatego, że była alkoholiczką.
To było najlepsze.
- Co? - Jej mleko smakowało jak Baileys.
- Wiesz, czemu mnie zabrali? - Nie do końca.
Chciała wyznaczyć mnie na trzeźwego kierowcę.
Czemu wczoraj w hotelu ciągle ściągałeś pieluchę?
Czasem chłopcy muszą się przewietrzyć.
Byliśmy w lobby.
Chłopcy mieli wychodne.
- Mam jeszcze jeden. - Jaki?
Wiesz, jak dziecko nazywa kobietę, która jest topless?
- Jak? - Otwarty bar.
- Walter mi go opowiedział. - Naprawdę?
Wiesz, że mamy w domu bliźniaków,
- którzy będą twoimi nowymi braćmi. - Brzmi cudownie.
Nie znoszę pić sam.
Oni nie piją alkoholu.
Małe kroczki.
To na pewno bliźniaki?
- Oczywiście. - Może tylko podwójnie widzisz.
Często mi się zdarza. Ostatnio myślałem, że trafiłem na super matkę.
- Jak to? - Cztery sutki.
- Mówisz, że masz bliźniaków. - Tak.
Poprosiłeś żonę o podwójnego.
Jak się nazywają?
- Jack. - Jak Jack Daniels?
Jasne. I James.
Jak Jameson Whiskey?
Uwielbiam tę pieprzoną rodzinę.
Seamus, potrafisz już chodzić?
Nie, ale do pubu się doczołgam.
- Nie powinieneś tam chodzić. - Czemu nie?
Ledwo trzymam prosto głowę, przewracam się i nie potrafię chodzić.
Pasuję idealnie.
Jak ktoś w twoim wieku może być w pubie?
Wszystkie pijaki sądzą, że jestem leprachaunem.
Ostatnio wyrzucili mnie z pubu.
- Co zrobiłeś? - Próbowałem pokazać szczęśliwe talizmany.
Co gorsza, krzyczałem, że są magicznie przepyszne.
To Seamus, nasze nowe, irlandzkie dziecko.
Podobało im się?
Kolejny koleś pochodzi z południa Stanów Zjednoczonych.
Przywitajcie ze mną Bubbę J.
- Jak się masz, Bubba J? - Całkiem w dechę.
- Co o tym myślisz? - Przysłuchiwałem się
i myślę, że to jedna z lepszych publiczności,
jakie mieliśmy.
- To miłe, co mówisz. - No. Jestem pijany.
- Więc w sumie to nie wiem. - Okej.
- Pijany? - Tak.
Byłem w bagażniku z tym irlandzkim dzieckiem.
Jest zabawny, ale ma mocniejszą głowę.
Co to ma być?
To ja.
Zdjęcie z dzieciństwa.
Myślałem, że te zdjęcia mają być urocze.
Wyglądam jak Gollum z Władcy Pierścieni.
To przypomina mi, że byłem wcześniej w naszym autobusie.
- Tak. - Rozmawiałem z resztą.
Mówili o jakimś kolesiu, który jest po pięćdziesiątce.
- Tak? - Niedawno urodziły mu się bliźniaki.
Ale głupie, co?
Ciekawe, kto ślini się bardziej, on czy dzieciaki.
Im wyprawiasz chrzest, a jego musisz wykąpać.
A kiedy zabierze dzieci na studia, inni będą mówić:
„To weekend z rodzicami. Czemu przywieźliście dziadka?”.
- Co? - Bubba J, mówisz o mnie.
Zabrałeś dziadka na weekend z rodzicami?
Nie. To ja mam 55 lat i bliźniaki.
Czy twoja żona o tym wie?
Ona je urodziła. Jestem ojcem.
- Dobra robota. - Dzięki.
Zapomniałem, że niedawno ich odwiedziłem.
- Jak było? - Jak mówiłem,
zapomniałem. Byłem pijany. Niespodzianka.
Ale pamiętam, że to ładne chłopaki.
- Dzięki. - Twoja żona też jest śliczna.
Dziękuję. Twoja pewnie też jest piękna.
Nie.
- Nie? - Może po sześciopaku.
A po pięciu piwach?
Za mało.
Twoja żona serio urodziła bliźniaki?
- Tak. - Który z nich jest twój?
- Obaj. - Niezły jesteś.
Jak teraz o tym myślę, też mam bliźniaki.
Też masz bliźniaki? Nie wiedziałem.
- No. - Czy twoje łatwo rozróżnić?
Nie, ale coraz lepiej mi idzie.
Tommy ma dziewięć lat, a Mary trzy.
I jest czarna.
Twoja córka jest czarna?
Tak. Ciężko to było wytłumaczyć mojej żonie.
Co?
Musiałem przysięgać na wszystko, że nie spałem z czarną kobietą.
To twoja żona urodziła dziecko.
Wiem i dlatego będzie wkurzona, kiedy zrozumie,
że dziecko może nie być jej.
Czy twoje bliźniaki są sklejone?
Nie są złączne.
Co?
- Nie są złączne. - Złączne?
Podoba mi się. „Nadchodzą chłopcy Dunham. Złączni”.
- Ale nie są? - Nie.
Szkoda, bo mógłbyś mieć dwa w cenie jednego.
Nigdy nie musiałbyś wołać, żeby trzymały się blisko siebie.
Bo i tak są już złączne.
Nie są bliźniakami syjamskimi.
Są bliźniakami amerykańskimi.
Żeby mieć bliźniaki, musiałeś... w podwójnym łóżku?
Nie tak to działa.
Rodzaj łóżka nie ma wpływu na dziecko.
No nie wiem. Mój brat jest wąski.
A siostra szeroka jak królewskie łoże.
Hej.
- Po co ci dwójka? - Cóż...
Jedno można upuścić?
- Nie. - Mama przysięga,
że nie byłem tym bliźniakiem, który spadł.
Czyli też masz bliźniaka?
Nie.
Ale nie byłeś bliźniakiem, który spadł.
Tak, bo nie byłem bliźniakiem.
- Czyli upuściła cię? - Tak.
Nie jesteś zbyt bystry, co, Jeff?
- Czy twoje bliźniaki są identyczne? - Są dwujajowe.
Całe szczęście, że mają po dwa.
Chciałbym mieć więcej dzieci, ale doktor powiedział,
że moje plemniki są zbyt pijane, by płynąć.
Jak mali pijani kierowcy, zbaczający z trasy prosto w krzaki.
Spotykałeś się z wieloma kobietami, zanim się ożeniłeś?
Tylko z żoną.
To dobrze. Poślubiłeś miłość z dzieciństwa.
Nie poślubiłem swojego psa.
Pierwszą dziewczynę, w której się zakochałeś.
Miała zszyty żołądek.
Jest dużą dziewczyną?
Nie, rozkładówką w magazynie.
Czy twoja żona karmiła cyckiem dzieci?
Karmiła piersią.
Powiedziałeś „pierś”.
- Tak. - Publicznie?
- Niezbyt wiele. - Moja tak.
- Tak. - Próbowałem nie patrzeć.
- Jasne. - Nie powinno się patrzeć.
- Racja. - Jeśli patrzysz, jesteś zbokiem.
- Tak. - Wtedy przydaje się moje
leniwe oko.
Patrzę tutaj, ale patrzę też tam.
Patrzcie!
Ma dwoje małych dzieci w domu i dwoje na studiach.
- Prawda. - Zastanów się.
Które więcej wymiotują?
- Pięcioro dzieci z dwóch małżeństw. - Mam patchworkową rodzinę.
To nie patchwork.
Mam kuzyna, który ma dziecko. Pół człowiek, pół osioł.
To dopiero patchwork.
Ich świąteczna kartka wygląda, jakby coś źle poszło przy żłóbku.
- Przy żłóbku? - To chyba żłób,
bo kiedy ktoś patrzy na zdjęcie, krzyczy: „Jezu Chryste!”.
Co jeszcze u ciebie?
Nie szukam już pracy.
- Świetnie. Czyli znalazłeś. - Nie, po prostu już nie szukam.
Interesuje cię konkretny zawód?
- Cóż... - Co lubisz robić?
- Lubię robić to. - Rozmawiać z ludźmi?
Znasz się na kwestiach społecznych?
Kiedyś złapałem coś od dziewczyny,
swędziało, więc musiałem dostać zastrzyk.
Co?
Nie społeczna choroba, tylko kwestia.
Myślałem, że to jedno i to samo.
Swędziało i była to poważna kwestia.
Szczególnie społeczna.
Chodzi o kwestie całej społeczności.
O tak, zaraziła całą społeczność.
Nawet teraz bym się podrapał.
Ale mam za krótkie ręce.
Bubba J, miałeś kiedyś robotę?
Czy ona zrobiła swoją robotę?
Nie, płatną pracę.
Dałem jej dziesięć dolców.
Lubisz rozmawiać z ludźmi i troszczysz się o ich los.
- Tak. - Zwracasz uwagę na społeczność.
- Pewnie. - Mógłbyś spróbować polityki.
- Mógłbym? - Pewnie.
- Lubię załatwiać sprawy. - Naprawdę?
Nie, robię cię w konia. Mam to gdzieś.
Nie obchodzi cię Wielki Brat?
Ten koleś to mój wujek.
- Twój brat to twój wujek? - Nie próbuj nawet.
To jak arytmetyka, wykończy cię.
W polityce trzeba przemawiać.
- Potrafisz? - Pamiętam jedno przemówienie.
Nie uprawiałem seksu z tą kobietą.
To ma prawie 20 lat.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze.
Nie uprawiałem seksu z tą dziewczynką.
Cholera. Za daleko?
- Za daleko. - Okej.
Masz doświadczenie w debatach?
Pewnie, mam niezły debet w banku.
Mógłbym też postawić płot pomiędzy Stanami i Meksykiem
i zatrudnić sekretarza obrony.
Rozwalam to. Zajebiście śmieszne.
Gdybyś został wybrany, zmniejszyłbyś bezrobocie?
Tak, o jedną osobę.
- Bo miałbym pracę. - Wiem.
- A co z resztą? - Wygłosiłbym mowę.
Znajdźcie robotę, leniwe sukinsyny!
Myślę, że mógłbyś wyjść do młodych ludzi.
Mój wujek tego próbował. Teraz jest poszukiwany.
Powinieneś wyjść do ludzi i coś z siebie wycisnąć.
- To właśnie zrobił. - Nie...
Nie wiesz, co to znaczy?
Kiedyś siadłem na własnych jajach. O to chodzi?
Nie wiem, jak to zrobiłem.
Musiało być gorąco.
Nigdy nie było już tak samo.
Wtedy skrzywiło mi się oko.
Byłem pijany, gdy to się stało.
Jestem pewien, że z tego wzięły się orzeszki do piwa.
- Pożegnaj się, Bubba J. - Dzięki, Dublin!
- Dobra robota. - Dzięki.
Dziękuję.
Panie i panowie, mówiłem to wcześniej
i powtórzę to z dumą.
Przywitajcie ze mną ulubionego terrorystę świata.
Achmed Martwy Terrorysta.
Pozdrowienia, irlandzcy niewierni!
Dobrze cię widzieć, Achmed.
Ciebie również, niewierny numer jeden.
Dzięki. Jesteś w dobrym nastroju. Czemu?
- Nie wierzę, że tu jestem. - Czemu?
Bo trzymali mnie kilka dni na lotnisku.
Dlaczego?
- Poważnie? - Cóż...
Zostałem zatrzymany, bo wszyscy sądzą, że wyglądam jak terrorysta.
- Jesteś nim. - To rasistowskie.
- Ale w tym wypadku mają rację. - Naruszasz moje prawa.
- Jakie? Jesteś terrorystą. - To w waszej konstytucji.
- Nie jesteśmy w Stanach. - To samo gówno.
- Jakie? - Wolność wciskania przycisków.
- Nic podobnego. - Wolność konstruowania i wysadzania.
- Nie... - Nie śmiać się!
Co działo się na lotnisku?
Stoję w kolejce, a koleś mówi: „Musimy cię zweryfikować”.
Nigdy nie słyszałem tego słowa.
Myślałem, że szukają czegoś na mojego psa.
- Masz psa? - Tak.
- Jaka rasa? - Wrzód na dupie.
- Jak się nazywa? - Mały Sukinsyn.
- Czemu go tak nazwałeś? - Zabawnie tak mówić:
„Chodź tu, Mały Sukinsynu”.
- Jest dobrym psem? - Nie.
- Czemu? - Ciągle aportuje.
- To dobrze. - Nie ze mną.
To nie jest zabawne.
Kiedy krzyknę „aport”, chwyta moją nogę i ucieka.
Nie śmiać się!
Myślicie, że ten piasek jest z pustyni?
Nie, Mały Sukinsyn zakopał mnie na plaży.
To nie jest śmieszne.
- Co stało się na lotnisku? - Strażnik na mnie nakrzyczał.
„Co robisz w tym kraju?”
- Co powiedziałeś? - Cholernie mnie wystraszył.
Spanikowałem i wygadałem się.
„Przyjechałem coś odwalić”.
- Wtedy cię zatrzymał? - I przeszukał.
To nie jest zabawne. Patrz.
Znajdź miejsce, gdzie mógłbym coś schować. Nigdzie!
Nie mam nawet dziur w zębach.
- Naprawdę? - Nić dentystyczna po każdym posiłku.
- A tutaj co nosisz? - Nie dotykaj turbana.
- Co tu nosisz? - Batyst noszę.
Z czego oni się śmieją?
- Zapytałem, co nosisz. - No?
A ty odparłeś: „biustonosze”.
Z czego oni się śmieją?
Powiedziałeś, że nosisz biustonosz na głowie.
Nie ma czegoś takiego.
- Biustonosz. - Co noś?
Stanik.
Nie noszę stanika.
Nie patrz.
I tak nie jestem topless.
Jak się wydostałeś z lotniska?
Proste. Włożyłem nogę do pyska Małego Sukinsyna
i krzyknąłem: „aport!”.
Zaciągnął mnie aż tutaj. I oto jestem.
Ale teraz boli mnie głowa.
- Będziesz chory? - To tylko ból głowy.
- Może się rozchorujesz. - To tylko ból głowy.
- Naprawdę... - Czytaj z ruchu warg.
To znaczy...
Cholera. Czytaj z ruchu zębów.
- To tylko ból głowy. - Piłeś wodę?
Co?
Niektórzy nie wiedzą, jak ważna jest woda.
Bardzo ważna. Jeśli nie pijesz, doprowadzasz do odwodnienia.
Od tego boli cię głowa. Nawodnienie jest dobre dla skóry.
Cisza!
Zabiję was!
Dziękuję.
Cisza, zabiję was.
Czemu zawsze tak mówisz?
- „Cisza, zabiję was”? - Tak.
Bo „cichutko albo dam prztyczek w nos”, nie pomoże.
A co poza tym u ciebie?
Jestem zły, bo Facebook nie wpuszcza mnie na Facebooka.
- Bo jesteś terrorystą. - Nie. Bo nie mam twarzy.
- Może potrzebuję więcej wody. - Może.
- Coś jeszcze cię trapi? - No nie wiem.
Moje 72 dziewice doprowadzają mnie do szału.
- Czemu? - Czemu?
Wiesz, co się dzieje, gdy 72 kobiety żyją razem w jednym miejscu?
Terroryści samobójcy wysadzają się,
żeby uciec od wkurzonych dziewic.
Masz je od jakiegoś czasu.
To dalej 72 dziewice?
Pracuję nad tym.
Jestem wykończony.
Chciałbym grać w golfa.
- Grasz w golfa? - Chciałbym. Nie mam sprzętu.
- Nie masz klubu? - Nie mam kijów.
Nie mam piłek.
Ani nawet torby.
- Z czego oni się śmieją? - Nieważne.
Tyle kobiet, a ja nie staję się młodszy.
Jestem jak zmęczony sprzedawca popcornu.
- Co? - „Bierzcie, póki gorące”.
Było ci chociaż przyjemnie w towarzystwie 72 dziewic?
Tak, ale nie pamiętam ich imion.
To jak wołasz je z osobna?
„Ty, w burce”.
Wszystkie odwracają się jednocześnie.
Jak terriery w kapeluszach.
Gdybym miał młotek, mógłbym grać w whack-a-mole.
Whack-a-virgin.
To nie była piosenka Madonny?
Twoja żona była z tobą od początku.
I na końcu.
- Co cię do niej przyciągnęło? - Kozia bródka.
Miała aż taki zarost?
Nie. Miała zwierzę, które robiło tak:
- Teraz to widzę. - Nie chcesz widzieć.
- Jak to? - Moja żona nie była piękna.
- Nie? - W supermarkecie
Mikołaj powiedział na jej widok: „Ho-ho-ho-cholera”.
- Ale pierwsza żona... - Nie dbałem o jej wygląd,
bo na pierwszej randce daleko się posunęliśmy.
- Pocałowałeś ją? - Znacznie więcej.
- Naprawdę? - Pokazała mi kostkę.
- Kostkę? - Na samą myśl...
nic się nie dzieje.
- Naprawdę? - Tak.
- Może potrzebuję więcej wody. - Może.
Komedia i samobójcze wybuchy mają wiele wspólnego.
- Co? - Wyczucie czasu.
Pomyśl o tym. Zabiję was. Idealnie.
Zab... Spieprzył.
Czy twoja żona była jedną z 72 dziewic?
Nie. Była na długo przed nimi. A potem się ze mną rozwiodła.
- Przykro mi. - To nic. Dostałem kozę.
- A co tam u ciebie ostatnio? - Nieźle.
A z tego się śmieją.
Spotykam się z kimś spoza męczącej 72.
- Naprawdę? - Też jest terrorystką samobójczynią.
- Macie wiele wspólnego. - Też nie żyje.
Kiedy mówię, że pogruchotałbym jej kości, to prawda.
Nasz seks brzmi jak koń na bruku.
A kiedy robię jej masaż pleców, brzmi jak ksylofon.
Skoro masz 72 dziewice, to co dostaje samobójcza terrorystka?
Wolnowar.
- Nieprzywierający. - Świetnie.
To bardzo interesująca kobieta.
Twierdzi, że posiada jadalną bieliznę.
Czyli słyszeliście o tym.
Ale jaki smak bielizny może mieć terrorystka?
Granat.
- Łapiesz? To jak dwa żarty. - Tak.
A skoro przy tym jesteśmy, co tam u bliźniaków?
- Cholera. Wkurzyli się na mnie. - Prawda.
U chłopców w porządku, dzięki.
Ale żona w ciąży, to musi być zaskakujące.
- Zaskakujące? - Tak.
Jak znalezienie starej, ale działającej miny lądowej.
Dwóch małych terrorystów Dunham.
- Nie są terrorystami. - Zaczekaj.
- Wszystkie dzieci nimi są. - Nieprawda.
Kiedy trzymasz jednego z chłopców,
to nie masz pojęcia, kiedy wybuchnie. Śmierdząca bomba.
- Jak mają na imię? - Jack i James.
Ale z ciebie białas. Boże.
Jack i James?
Brzmi jak rymowanka dla dwóch małych gejów.
Jack i James wyszli z domu By kupić sobie latte
A twoje dzieci?
Achmed Junior, Achmed Junior Junior Junior,
Achmed Junior JR i Steve.
- Steve? - Jedna z dziewic jest biała.
Jeden z synów wchodzi w okres dojrzewania.
- To trudny wiek. - Tak.
Nie słuchają.
- Wszystko trzeba powtarzać. - Co na przykład?
Te same rzeczy, które wciąż powtarzał mi ojciec.
- Jakie? - „Przestań ciągnąć swój dynamit.
Zaraz wybuchnie.
A ty będziesz ślepy”.
Kiedy moje córki były małe,
to uwielbiały się bawić w „mam twój nos”.
Bawisz się w to?
Naprawdę zabiję cię po tym występie.
A jacy byli twoi rodzice?
Kiedy ojciec zaczął pracować, nie widziałem go zbytnio.
Gdzie był?
Tam, tu, na górze, na dole i tam.
To...
To okropne.
Teraz podczas każdej burzy piaskowej
mówię: „tato”.
Przez ostatnie dziesięć lat wzbudzałeś zainteresowanie.
Ciągle mnie o ciebie pytają. Opowiesz swoją historię?
- Jak w książce? - Tak.
Świetnie. Dawno, dawno temu...
Koniec.
Gdybyś mógł cofnąć czas,
czy coś byś zmienił?
Przeciąłbym inny kabelek.
To nie jest śmieszne!
Czy twoja śmierć na coś się przydała?
Byłem koło szpitala, więc technicznie jestem dawcą organów.
Dla pracowników szpitala to było straszne poszukiwanie jajek wielkanocnych.
Ale teraz nie mam skóry i nie mogę zrobić wymarzonego tatuażu.
- Jakiego? - Czaszka i skrzyżowane piszczele.
To nie jest śmieszne!
A może twarz!
- Pokrytą wodą! - Może.
Cholera. Przypomnij, żebym więcej się nie wysadzał.
Ale mogło być gorzej.
Co może być gorszego?
Mógłbym odkryć, że moja matka była dziwką,
a mój prawdziwy ojciec to Walter.
Ale masz do dupy!
Wszystkich martwi teraz
pewna przerażająca grupa ludzi, która chce opanować świat.
Kardashianie.
Nie.
- ISIS. - Ach, oni.
- Byłeś w ISIS? - Nie, byłem w mniejszej grupie.
Tylko wysadzaliśmy rzeczy. Nazywaliśmy się Tali-bam!
Ale uwielbiam Kardashianów.
- Naprawdę? - Pewnie.
To przerażająca rodzina.
Nie mogę przestać ich oglądać.
Kto jest twoim ulubionym Kardashianem?
Ten czarny.
Nie, to Kanye. West.
On chyba jest z południa.
- To nie kierunek. - Nie kierunek?
- Nie ten kierunek. - To jaki?
Żaden.
- Żaden? - Jeden. One direction.
Jest w boysbandzie?
Mówiłem, że to West.
Może. Na pewno nie jest z północy.
- To jego córka. - Nie.
Jego córka jest na północy?
Nie, jego córka to North.
Tak powiedziałem.
Jego córka to North West.
Jest szybki.
- Nie. - Wciąż jest na zachodzie?
- Nie. - Teraz nie?
To West.
A ty, co, Włoch?
„Nieważne, czy jest z północy, czy z południa”.
To West, ale nie jest na zachodzie.
Jego córka to North, ale też West.
Więc North West. Cała rodzina jest West.
W końcu zacząłeś eksperymentować z crackiem?
- Ale Kim jest żoną Kanye. - Tak.
- A gdzie jest ona? - Nie wiem.
Ale reszta to West.
Ona też.
Czekaj.
- Wiesz, kim jest ojczym Kim? - Nie.
To urocza kobieta.
Przestań robić mnie w konia!
Zabiję was stąd!
To nie jest śmieszne!
Pogarszasz sprawę, bo jestem głozły.
- Chyba głodny? - Nie, głozły. Głodny i zły.
Jesteś trochę wychudzony.
Cisza!
- Jadłeś coś dziś? - Tylko śniadanie.
- Płatki. - Jakie są twoje ulubione płatki?
Odżywcze.
Zazwyczaj dorzucam kilka orzeszków, żeby powiedzieć, że też je mam.
To nie jest śmieszne!
- Lubisz egzotyczne kuchnie? - Meksykańską.
- Też uwielbiam meksykańską. - Okej.
Wolisz miękkie czy twarde i chrupiące tacos?
Czy tacos to metafora?
Bo twoja odpowiedź wpłynie na moją.
- Nie. - Twarde.
Okej.
- Tak. - Miękkie.
Na pewno są tu jakieś nieuki, które nic nie rozumieją.
„Myślałem, że metafora to nowy rodzaj Mercedesa”.
„Mercedes klasy Metafora. Zupełnie coś innego”.
Czasem nie czuję się bezpiecznie w takich miejscach.
- Za dużo ludzi? - Tak.
Rozumiem.
Powinienem mieć sygnał, gdybym potrzebował pomocy.
Kiedyś widziałem film, w którym koleś miał szybko mrugać
w razie zagrożenia.
Dobra.
Sukinsyn!
Ramiona Bubby J są za krótkie, a ja nie mam powiek!
Może potrzebuję więcej wody?
Może. Pożegnaj się, Achmed.
Dziękuję, Dublin!
Zabiję was!
A teraz nasz ostatni gość.
Jest fioletowy i stuknięty.
Powitajcie ze mną mojego kumpla, to Peanut.
- Jak się masz, Peanut? - Dobrze. A ty?
- Dobrze. - To świetnie.
Dwa niemowlaki w twoim wieku, jak to się stało?
Nikt nie opowiadał ci o ptaszkach i pszczółkach?
Tak, ale nikt nie mówił o ptaszkach i dinozaurach.
Ciekawe, jakie będą ich pierwsze słowa.
- Mama? Tata? - Chyba „dziadzia”.
Nie martw się, bo i tak już będziesz głuchy.
Dziadku.
Wszyscy możecie jeść tę samą papkę.
- Jedz to gówno. - Przestań.
- Ciężko odróżnić bliźniaki? - Ani trochę.
Ale tobie niedługo będzie ciężko rozróżnić cokolwiek.
„Tato, to przepychacz do kibla, a nie parówka w cieście na patyku”.
W twoim wieku zabawa w łapanie
to powstrzymywanie taty przed upadkiem ze schodów.
- Nie masz równowagi. - Przestań.
Zobaczę ich pierwsze kroki.
A oni twoje ostatnie.
Dobre jest to, że gdyby byli niegrzeczni,
nie będziesz pamiętał, co zrobili.
„Skoro powiedziałem raz, to pewnie powiedziałem tysiąc razy”.
- Zniedołężniały. - Przestań.
Nie mogę się doczekać, aż zabiorę ich na rozgrywki.
W bingo?
- Będziesz w domu opieki. - Przestań.
Będą z tobą jeździć na motorze? Nie.
Będą jeździć z tobą na elektrycznym wózku.
„Tato, przejedźmy jeszcze raz po przedłużaczu”.
Nie musisz zabierać ich do Disneylandu. Wystarczy winda przy schodach.
- Nie chodzisz po schodach. - Przestań.
Przestań.
Zabawa w chowanego?
Nie, bo zapomniałeś, czego, do cholery, szukasz.
Kiedy przyjdzie czas na rozmowę o seksie, będziesz tak stary,
że będziesz im mówił:
„Kiedy mężczyzna i kobieta się kochają,
facet łyka niebieską pigułkę.
Czeka, aż zadziała,
a potem opuszcza barierki szpitalnego łóżka.
Przerzuca nogę i łamie biodro”.
Złamać biodro po zażyciu Viagry.
„Zanim założymy gips, musimy odczekać cztery godziny”.
- Stoi ci. - Przestań.
Nigdy z nimi o tym nie rozmawiaj.
Nikt nie chce słuchać o seksie od dziadka.
Nie jestem ich dziadkiem.
Wygląda jak kaczka i chodzi jak kaczka...
- Pieprzona kaczka. - Przestań.
- Zakwacz. - Przestań.
Przestań!
Żal mi twoich chłopców,
bo kiedy pójdą do szkoły,
inni chłopcy będą mówić: „Mój tata może pobić twojego”.
A oni będą odpowiadać: „Sami możemy go pobić.
Ale najpierw trzeba zrzucić go z wózka”.
Będziesz leżał na ziemi i krzyczał:
„Pomocy! Moi pięcioletni synowie mnie sprali i nie mogę wstać!”.
- Bo jesteś słaby. - Przestań.
- Kupisz im psa? - Kiedyś.
Kup im psa teraz.
Shar pei, jednego z tych bezwłosych.
Dlaczego takiego?
Jako nastolatkowie
będą przyzwyczajeni do kogoś ślepego i pomarszczonego,
kręcącego się po domu i wpadającego na ściany.
- To ty. - Przestań.
- Ale są zdrowi? - Tak.
- Dobrze, 20 palców u rąk i nóg? - Tak.
- Dwa kije i cztery piłki? - Tak.
- Zabierzesz ich na trasę? - Pewnie tak.
Im też każesz spać w walizkach?
- Bo jesteś dupkiem. - Przestań.
Tylko naucz ich korzystać z zegarka.
Nauczę. Ale po co?
Żeby wiedzieli, kiedy podać ci leki.
- Jeszcze nie mówią? - Nie.
Ale uważamy na to, co mówimy,
bo w końcu zaczną wszystko powtarzać.
Co takiego mogą powtórzyć?
Napój z suszonych śliwek.
Osteoporoza.
- Organizacja pogrzebu. - Przestań.
Zabezpieczyłeś już dom przed dziećmi?
- Wszystko, poza kilkoma antykami. - Tobą i twoją mamą?
- Oboje jesteście staruchami. - Przestań.
Pomyśl, jaki będziesz stary, kiedy będziesz uczył ich prowadzić.
- Będzie dobrze. - Nieprawda.
Nauczą się prowadzić, jeśli kierunkowskaz będzie włączony.
Kupisz im cztery kółka, kiedy skończą liceum?
- Pewnie tak. - Te z twojego balkonika?
- I dwie piłki tenisowe. - Przestań.
Czy dzieci w domu wpływają na...
- Trochę. - Teraz jest tak:
Kiedyś włączaliście Sade albo Luthera Vandrossa.
Teraz robicie to przy dźwiękach elektronicznej niani.
Palicie świeczki, żeby pozbyć się zapachu pieluch.
- Tak. - Nie tylko chłopców.
Jak twoja żona sygnalizuje, że ma ochotę?
Czy znacząco ściera ślinę z ramion?
„Hej, tatusiu.
Mogę zmienić ci pieluchę.
Napijesz się czegoś?”
Jakbyś nigdy o tym nie pomyślał.
Będziesz jednym z tych ostrożnych ojców?
- Co to znaczy? - Dzieci z ochraniaczami i kaskami.
- Pewnie tak. - To dobrze.
Ty ich nie miałeś jako dziecko.
- Nie. - Zaszkodziło ci to.
Nie.
Jeff.
Rozmawiasz ze mną.
To nie jest prawdziwe.
Wiem. Ciężko to zaakceptować.
Powinieneś był nosić pieprzony kask.
Co ty robisz?
Jestem wkurzający.
To jest dziwne.
Wiem.
Nie podoba mi się to.
Dokładnie.
Gdybym był jeszcze bliżej...
byłbym w tobie.
- Odsuń się. - Mogę skopać ci tyłek.
Co z tobą nie tak?
Przestań.
Co to ma być?
Czy to moje włosy?
Wsadź je z powrotem!
- Oddaj! - Wiesz, jak to działa, prawda?
- Jak? - Masz dziurę w głowie.
Będzie bolało?
Mam nadzieję.
Czekaj,
- zapytałem, czy będzie bolało. - Tak.
Założę się, że nikt cię nigdy o to nie zapytał.
Ale to na pewno słyszałeś wiele razy.
Jest już w środku?
Pożegnaj się, Peanut.
Dzięki, Dublin!
SPECJALNE PODZIĘKOWANIA DLA MIASTA I MIESZKAŃCÓW DUBLINA
Napisy: Inez Girek